O clima do noso país é moi axeitado para a produción do caracol obténdose animais de gran calidade.

Desde hai uns poucos anos estanse instalando en Galicia granxas para a súa crianza, algunhas mesmo de grandes dimensións e con envasadora incluída. Tamén hai unha cooperativa que asesora ós socios e comercializa o produto.

O cultivo da oliveira tivo gran importancia en algunhas comarcas de Galicia aínda que hoxe so queda unha pequena produción no concello de Quiroga. A mediados do século XX abandonouse practicamente a explotación nesa comarca conservándose só uns poucos litros para o autoconsumo.

A agricultura intensiva fai que para buscar maiores rendementos se abuse de produtos agresivos para o ser humano e o medio como praguicidas e abonos químicos. O consumo ademais de produtos excesivamente refinados e elaborados trae consigo prexuízos para a saúde. Evidentemente non pode ser o mesmo un alimento que durante todo o seu proceso de producción non levou ningún tipo de química que outro extraído dun terreo no que se verqueron todo tipo de velenos e abonos.

antojitos: bocadillos típicos mexicanos dos que existe unha gran variedade.

• chalupas: barquitas de masa de millo con recheos variados.
• peneques: son como as chalupas pero pechados.
• gorditas, garnachas: pequenos canutos recheos de carne e frixoles fritidos.
• molotes: rollos de masa de tortilla recheos e fritidos.

Nun mundo onde a globlalización cultural e gastronómica vai comendo terreo, xurde a laboura de recuperación etnográfica, gastronómica e cultural do lugar de Meiro, no concello de Bueu (Pontevedra).

Como alimento, pódese utilizar todo o gran, maduro ou leitoso, de calquera cor (blanco, marelo, azul, roxo, negro), de calquera tipo (reventador, duro, blando, fariñento, cristalino, dentado e doce), en distintas especialidades gastronómicas (polenta, gachas, copos).

• O millo rascado henche a cesta e o ferrado.
• As escrouchiñas d'o millo non fan porveito a ninguèn. Mandei a mullèr a èlas; adormeceu e non vèn.
• Á porta do rezador, non botes o millo ó sol.
• Quen ós paxaros recea, millo miudo non semea.
• Hasta a folliña d'o millo sabe tamèn picardía. Garda o orvallo d'a noite, para beber po-l-o día.
• Díxolle o millo á terra: Decrúame tarde, arréndame cedo, e pagareiche o que che debo.
• En Maio, millo sembrado, cal enxoito, cal mollado.

amontear: a terceira sacha que se lle dá ó millo.
amusiado: millo doce.
arandar: a segunda sacha que se lle dá ó millo.
arrandas: papas de millo.
arrendar: darlle a segunda sacha ó millo.
barbadela: filamentos do mazaroco; barbas do millo, bico, pera.

Como ben decía Fr. Martín Sarmiento,

"más útil ha sido a España la primera espiga de maíz que se ha traído de América para ser sembrada que todo el cerro del Potosí"

Do latín milium, grans pequenos e en gran número, xurdeu millo para expresar un dos totems da cultura gastronómica galega, e quizais unha das fontes de alimentación máis recurridas no mundo. Dende a época castrexa, en Galicia chamabáselle millo ó mijo, o millo miúdo ou paínzo (Panicum miliaceum), pasando a denominarse millo ó gran orixinario de América fai case catrocentos anos. Na Península Ibérica coñécese coma maíz, xa que ó preguntarlle os conquistadores españois polo nome desa pranta a un nativo caribeño, este respóndelles ma is, querendo decir tómao, cólleo ti mesmo.