Unha dieta variada alimenta o corpo e nutre o espírito, hipótese que axuda a incrementar o número de fieis chapantes para gozar da calidade e variedade dos fungos comestibles da nosa terra, tal e como o levan facendo dende hai miles de anos esquíos, xabarís, teixugos, porcos, lesmas, raposos, coellos e cervos. Os cogomelos conteñen ata un 90% de auga, glícidos, lípidos, proteínas, ácido fosfórico, sales minerais, vitaminas (A, D, B1, B2, PP, C, no caso do Cantharellus cibarius), fibra e outros oligoelementos. Así e todo, non se deben consumir en cru, teñen que sufrir un pequeno proceso de transformación na cociña: uns hai que cocelos (Hydnum) antes de pasalas pola tixola, outros escáldanse un minuto na auga fervendo.
Antes de cociñalos dáselles un repaso na cociña por se vai algún que non é comestible, rematamos de limpalos e preparamos o enxoval que imos necesitar. Sempre que se busque un sabor máis fúnxico, máis natural, débense cociñar con moi pouco aceite na tixola, ou na grella, con ou sen allo en láminas, volta e volta, un pouco de sal gorda por riba e para o prato; pódense empregar manteiga ou un pouco de manteiga de porco en vez dun aceite de oliva virxe moi suave, da oliva "hojiblanca". Opcionalmente, pódense combinar con cebola e perexil. Cando se preparen enteiros na tixola cocíñanse primeiro polo lado das láminas.
Débense consumir o antes posible, algunhas estráganse pronto e vólvense algo indixestas, como no caso do matacandís cando colle unha cor negra. Se as tallamos ou toramos para pochalas, empezamos a lume forte ata que empecen a tinxir o seu zume, entón poñémolas a facerse a lume manso e tapamos a tixola. Ós shiitake e Lactarius deliciosus vailles moi ben un pouco de Brandy. De cociñalas nun guiso ou con arroz, fanse soas e bótanse na pota xusto antes de servilas, xa que nunca se deben cociñar con auga nin telas no lume máis tempo do necesario.
As que non cociñemos no momento podémolas conservar secas (hidratalas antes de cociñar con leite ou caldo limpo), en po, en aceite (xa cociñadas), e conxeladas (precociñadas ou non). A ter en conta que unha vez cociñados non se poden gardar na neveira para comer outro día, estragaríanse, hai que conxelalos ou prepáranse para outro tipo de conservación.
Na tixola, nunha empanada, con carne e con peixe, nun revolto con marisco e grelos, nunha crema ou nunha sopa, con pasta, enchoupadas no aceite e ó forno, como ingrediente dun recheo, rebozadas en ovo e fritidas, na masa de croquetas, nunha salsa, nunha pizza, en marmelada, nun xeado, nun licor (só os C. cibarius), con mel… os fillos da lubre nunca traizoan se están ben cociñados.