Galicia é unha importante potencia pesqueira a pesar das sucesivas reducións de flotas. Poden encontrarse buques galegos por todos os mares do mundo pero si nos centramos exclusivamente nas rías ou na plataforma galega, onde se pescou mais tradicionalmente, podemos sen dúbida falar dun peixe de excelente calidade ademais cunha grande variedade de especies. Outras non son propias das augas galegas como o peixe espada ou o bonito, pero citámolas pola importancia que teñen para a flota pesqueira galega.

Os avances da acuicultura dos últimos anos e as condicións das nosas augas fixeron que Galicia se incorporase con forza a este sector con produtos como o rodaballo.

Evidentemente aquí non podemos falar de todas as especies que se pescan en Galicia, incluímos só os mais representativas incluídas as peixes que comparten a auga doce coa salgada como a anguía, a lamprea, o salmón ou exclusivamente de auga doce como a troita.

Atún e bonito

Outros dos peixes pescados no gran sol pola flota galega, sobre todo de Burela. O bonito é capturado a cana polo que non se presenta mazado como outros pescados a rede. Teñen moitos usos culinarios, aínda que hainos que facer pouco senón quedan secos. Pódense preparar á grella, encebolado, en empanada. Admiten moi ben a conserva.

Peixe espada

Non é un peixe propio das costas galegas, traémolo aquí porque é unha especie moi importante para a flota galega, sobre todo guardesa. No mercado presentase fundamentalmente conxelado, limpo e listo para cociñar. Adubase con allo e pirixel e logo faise á prancha, esa é maneira mais clásica.

Linguado

Este é un peixe moi apreciado pola súa firme e exquisita carne. Alcanza prezos moi elevados debido á súa escaseza. En Galicia non ten xeitos especiais de preparación nin tampouco pode considerarse tradicional na gastronomía popular. Como se aprecia mellor o seu sabor e textura é á prancha, á grella ou frito en aceite de oliva. Na cociña internacional si que ten moita utilización con pratos moi coñecidos como á meunier.

Rapante, meiga

Peixe plano moi semellante ó linguado aínda que mais económico. Ten as mesmas aplicacións culinarias que este. A alta cociña prescinde practicamente del e tampouco o receitario galego lle presta moita atención.

Rodaballo

Este peixe plano está en todas as cartas dos restaurantes de categoría xa que a seu sabor e textura faino moi versátil. Nos últimos anos os avances da acuicultura e as condicións das nosas augas fixeron que Galicia, con granxas en terra e gaiolas no mar, se convertese no primeiro produtor mundial. Evidentemente o rodaballo de granxa non pode ter a calidade do da ría pero iso compénsao cun prezo moito mais baixo e estable durante todo o ano. É un peixe que admite múltiples preparacións e ten moito aproveitamento na cociña, o tradicional é en caldeirada, pero pódese facer á prancha ou guisado e acompañado de calquera mollo.

Peixe sapo, rabada

É curiosa a evolución deste peixe. Non hai tantos anos non se consumía porque era feo, preferíndose outros peixes de menor calidade. Noutros lugares si que era apreciado, mesmo se facía pasar por lagosta debido á textura da súa carne. O seu prezo é elevado, ademais ten pouco aproveitamento debido ó tamaño da súa cabeza. Na cociña adoitase preparar en caldeirada ou guisado.

Robaliza

Desde hai uns anos comercializase robaliza de granxa, evidentemente non tan boa como a salvaxe. Peixe moi apreciado na cociña polo sabor e a firmeza da súa carne. Admite múltiples preparacións combinando con calquera prebe.

Bacallau

Outro peixe capturado pola flota galega pero lonxe das nosas augas. Os mares de Terranova, Noruega, Labrador, Groenlandia son a orixe do bacallau que se consume en Galicia. A súa pesca ten varios séculos de antigüidade sendo os vascos os pioneiros. Non pode dicirse que sexa o noso prato nacional como ocorre en Portugal, pero si ten algunhas receitas tradicionais como en empanada con pasas ou con coliflor.

Pescada

Os diferentes tipos de pescada esténdense polo océano Atlántico e polo Pacífico. Na actualidade a maioría da que se consume é conxelada e pode ser chilena, arxentina, do Senegal, etc. É un dos peixes mais consumidos na actualidade e do que existen mais formas de preparación, á romana, á galega, en prebe verde, etc.

Ollomol

Peixe azul pouco graxo e cun prezo moi elevado. Moi apreciado en zonas como Madrid e Castela como prato de Nadal. En Galicia non ten unha significación especial nin receitas propias. Antigamente era consumido no noso país como outro peixe calquera, guisado ou en caldeirada, aínda que actualmente a receita mais común é ó forno.

Raia

Convén saber distinguir as distintas especies deste peixe cartilaxinoso xa que non todas teñen aproveitamento culinario. En Asia ten moita tradición pero en Galicia non parece moi antigo o seu consumo, aínda que nos últimos anos festas como a de Portonovo deron a coñecelo a nivel popular. Na cociña ten múltiples preparacións, a máis coñecida é con allada, pero pódese facer en salpicón, en empanada, á prancha....

Salmón

Traémolo aquí polo protagonismo que tivo noutrora, porque practicamente todo o salmón que se consume procede da acuicultura foránea, sobre todo da norueguesa. Como acontece con todos os peixes de granxa non se pode comparar co salvaxe pero este é tan escaso debido á contaminación e á construción de encoros que poucos pescadores teñen a sorte de capturar un durante a tempada. Atrás quedan as historias da tradición oral (verdadeiras ou non) que falaban das condicións que impoñían os xornaleiros de non comer máis que dúas veces á semana este peixe. Culinariamente ten moitas preparacións e prestase a facer con el pratos elaborados, pero simplemente á prancha é exquisito.

Troita

Nos ríos galegos pódense atopar varios tipos de troita, a común, que é a propia de aquí ou outras foráneas como a arco iris. Para un profano non resulta doado distinguir mesmo a troita común dos diferentes ríos xa que varía duns a outros. A contaminación, a sobrepesca e máis as agresións nos cauces fan que haxa pouca troita salvaxe, polo que a maioría da que se consume é de piscifactoría. Na cociña nunca se lle prestou en Galicia moita atención e os xeitos de preparala son receitas foráneas.

Lamprea

Este peixe desata amores e odios a partes iguais. Hainos que a consideran unha esquisiteza e outros téñenlle noxo debido ó seu aspecto. É unha especie moi primitiva que se alimenta chuchándolle o sangue a outros peixes. Hai comarcas galegas que lle teñen un aprecio especial como o Condado ou o Ulla. En Arbo boa parte da hostalería vive dos meses en que está aberta veda deste peixe recibindo multitude de visitantes exclusivamente para degustala. O xeito mais tradicional de consumila é á bordelesa, aínda que tamén se fai en empanada.

Meixón e anguía

O meixón (angula) é a cría da anguía, moito mais apreciada que en estado adulto. Hoxe alcanza prezos astronómicos por mor da súa escaseza. Noutrora quedan as historias certas ou non de que se lle daba de comer ás galiñas debido á súa abundancia. A maneira clásica de preparalas é facéndolle un rustrido de allo e chile aínda que tamén se preparan máis recentemente en ensalada. Na súa versión adulta nunca foi un peixe moi apreciado, nada que ver coa devoción que lle teñen en algúns países asiáticos que mesmo chegan a comprar aquí a crías para logo engordalas. Agora mesmo é moi escasa ó igual que o meixón debido como sempre a problemas ambientais. O xeito mais común de facer a anguía e fritida ou en empanada.

Congro

Este é un peixe de corpo alongado, semellante á anguía que pode chegar ós 3 metros e pesar 50 quilos. Ten un prezo non moi elevado, pero o seu aproveitamento é escaso xa que a metade da cola ten moitas espiñas e non é agradable de comer. Posúe grandes cualidades culinarias, prestándose sobre todo para a caldeirada ainda que tamén queda moi ben en empanada.

É un dos poucos peixes en Galicia que ainda se seca para o seu posterior consumo. Este xeito é moi aprazado no interior da península onde pode quintuplicar o seu prezo. En Muxía é onde queda o ultimo secadoiro de Galicia deste peixe, industria iniciada polos fomentadores cataláns aló polo s. XIX. É un dos poucos peixes en Galicia que ainda se seca para o seu posterior consumo. Este xeito é moi aprazado no interior da península onde pode quintuplicar o seu prezo. En Muxía é onde queda o ultimo secadoiro de Galicia deste peixe, industria iniciada polos fomentadores cataláns aló polo s. XIX. Saber máis sobre o congro seco

Sardiña

A sardiña é un peixe extraordinario cando está en comida, e dicir cando pinga no pan como di o dito. Ten normalmente un prezo moderado quitando días como San Xoán. O xeito mais común de cociñala é asada nas brasas para logo comela pousada nun anaco de pan de millo no que vai soltando a súa graxa. Admite outras preparacións, en escabeche, guisadas, abertas adubadas e fritidas. A versión en pequeno da sardiña, a xouba (ou parrocha) e verdadeiramente exquisita feita en empanada ou descabezada e frita.

Xurelo

Este é un peixe pouco apreciado na nosa gastronomía, sendo consumido a cotío, non de forma especial. En Euskadi si que é considerado o mesmo que en Portugal a onde vai gran parte do que se pesca en Galicia, sobre todo o máis grande. Se son pequenos (chinchos) prepáranse fritos aínda que tamén están ben á grella como as sardiñas. Se son grandes quedan moi ben ó forno.